Imelda Hanselman

Loopbaanbegeleiding & Coaching

Afscheid van mijn eigen loopbaan

Deze week had ik mijn laatste gesprek met mijn laatste cliënt!
Elk afscheid, of afronding van iets,  is altijd ook weer het begin van iets nieuws.

Zo ervaar ik dat ook, nu ik na een werkzaam leven met een soort van pre-pensioen ga. Het is leuk om nog even terug te kijken op mijn loopbaan van 44 jaar.

Start in economische crisis
Mijn loopbaan begon in de jaren 80 crisis. Ik heb in mijn werkzame leven meerdere economische crisissen meegemaakt. Elke economische crisis heeft doorgewerkt in het werk wat ik deed.

In het onderwijs (binnenboord halen en houden van drop-outs van het reguliere onderwijs) trof ik gedesillusioneerde jongeren die amper aan het werk kwamen.

Bij Arbeidsvoorziening (later deels opgegaan in UWV) heb ik me uitsluitend bezig gehouden met hulp aan zgn. doelgroepen waarvan bekend was dat die als laatste in de rij stonden voor werk: jongeren/schoolverlaters, allochtonen (noemen we nu: mensen met een migratie achtergrond), ongeschoolden, herintredende vrouwen en mensen die sowieso al werkloos waren. Ik herinner me nog levendig dat ik mensen trof die bijvoorbeeld al 12 jaar werkloos waren en eigenlijk de hoop hadden opgegeven om ooit nog aan het werk te kunnen komen.

In de laatste 25 jaar werkte ik als loopbaan- en re-integratiebegeleider. En ook daar waren er periodes waarin mensen heel gemakkelijk een (nieuwe) baan vonden en er grote arbeidsmobiliteit was. Zoals nu anno 2023, met soms grote schaarste aan beschikbaar arbeidspotentieel. Met alle gevolgen van dien. En even zo vaak waren er periodes waarin mensen ondanks hoop en veel inspanningen er niet in slaagden om een baan te vinden. En angstvallig ‘bleven zitten waar ze zaten en zich niet verroerden’, soms langer dan goed is. Met alle gevolgen van dien.

Zoeken naar de eerste baan.
Vergelijkend durf ik te zeggen dat de grootte en impact van de economische crisis van de jaren 80 alle latere crisissen ver overtrof. Mijn loopbaan begon als werkloze schoolverlater….. Deze ervaring heb ik altijd verweven in mijn latere werk. Want ook ik was gemotiveerd en actief om aan de slag te gaan. Van de ruim 150 sollicitatiebrieven die ik toen schreef heb ik enkele exemplaren bewaard.  Waarom? Vanwege de bijzondere zinnen die in die afwijzingsbrieven stonden, zoals “Wij wensen u ondanks deze crisis veel succes met volgende sollicitaties”. Ik hield niet van stilzitten en dus deed ik vrijwilligerswerk. Taallessen geven, thuis, aan de vrouwen van de 1e generatie gastarbeiders (zo heette dan toen) die overkwamen uit Joegoslavië, Turkye en Marokko en die vaak volledig geïsoleerd waren geraakt. Heel leuk, dit emancipatorische werk. Met vele andere werkloze lotgenoten kreeg ik de kans om via werkgelegenheidsmaatregelen van de overheid te gaan werken in een gesubsidieerde baan van 1 jaar; het opzetten en beheren van een mediatheek op een school. Omdat het daarna niet meteen lukte om een betaalde baan te vinden pakte ik een 2e HBO-studie in deeltijd op.
Ik liep ‘stage’ op een groot woonwagenkamp (die zijn er nu nauwelijks meer) om mijn kansen op werk te vergroten. En moest zelfs naar de rechtbank om toestemming voor die stage te krijgen, want van de gemeente (die mij een uitkering verstrekte) mocht ik dit niet doen.

Alles tezamen bracht dit alles me uiteindelijk mijn eerste baan: het vormingswerk waar we school-dropouts  in een niet-schoolse aanpak hielpen om weer koersvast te worden richting school en/of werk. Op mijn lijf geschreven.

Wankel vervolg van de loopbaan
Nog steeds dreunde in die periode (eind 80-begin 90) de gevolgen van de jaren 80 crisis door in mijn leven en loopbaan. Werkloosheidscijfers bleven lang hoog. En het bleef moeilijk om een baan van volume (voldoende uren voor voldoende bestaansinkomen) te bemachtigen en het vervolg van mijn loopbaan bleef enigszins wankel met een reeks van tijdelijke arbeidscontracten tot gevolg.

Hoe dan ook: elke baan of (vrijwilligers)werk doet er toe! In mijn eerste baan, in het vormingswerk, is namelijk wel het zaadje geplant voor mijn latere werk: als coördinator van een project voor langdurig werkloze mensen, als consulent bij het Arbeidsbureau en de laatste 25 jaar als loopbaan- en re-integratiebegeleider.

Elke ervaring is waardevol
Ik kon goed begrijpen waarom het niet altijd vanzelfsprekend is om ‘gewoon een baan te hebben’. Ik was ervaringsdeskundige. En heb zowel de positieve als negatieve ervaringen gebruikt in mijn werk met mijn cliënten die ik in mijn werk ontmoette. Er zijn zo veel factoren die de zekerheid van een baan en dit vertrouwen kunnen afbreken. Ziekte, een onwerkbare werkrelatie, gepest worden, niet passen in een organisatie, privéproblemen, geldzorgen, faillissement van een organisatie, ontslag (om allerlei redenen), moeilijk te hanteren en/of te begrijpen persoonlijkheidskenmerken, een onverwerkt verleden, een gendercrisis, slecht of onvoldoende  functioneren, overvraagd worden, langdurige hoge werkdruk, belabberde arbeidsomstandigheden, machtsspelletjes, discriminatie, onheus of fout/crimineel gedrag van de werknemer, slecht management, een ‘intensieve menshouderij’ als organisatie, onvoldoende toegerust zijn om het werk te kunnen doen, taalbarrières, zwanger- of moederschap, voorkeursbehandeling, economische malaise, onvoldoende uitdaging, burn-out of bore-out, buitenspel worden gezet, domme pech….. het rijtje is eindeloos lang in wat ik heb gezien waardoor een (loop)baan een flinke knauw kan oplopen of stagneert. Ook ben ik in de ontwikkeling meegegaan waarin het vak van loopbaancoach volwassen is geworden en breed maatschappelijk relevant is geworden.

Werk is waardevol
Een jaar of 20 geleden had ik zelf het ‘voorrecht’ om een leerzame ervaring op te doen: ik raakte opgebrand. Hierdoor werd ik ervaringsdeskundig in het onderscheiden van goed en belabberd leiderschap en het ondervinden van gevolgen als een organisatie (voortdurend) van koers en eigenaar verandert. Eenmaal weer opgekrabbeld, met nieuw inzicht, heeft mij dat ertoe gebracht volledige regie te nemen over mijn loopbaan. Uiteindelijk startte ik mijn eigen praktijk voor loopbaanbegeleiding & coaching. Ik beschouw dit als een van beste beslissingen die ik in mijn loopbaan heb genomen. En steeds weer heb ik mijn ervaringen en leermomenten verrijkt (door training & opleiding) en gebruikt in het vervolg van mijn werk. Een leven lang leren….

In mijn werk als loopbaan- en re-integratiebegeleider heb ik telkens weer gezien hoe belangrijk en waardevol het hebben en doen van werk is in een mensenleven. Voor mij zelf én voor mijn cliënten. Natuurlijk is werk nodig als basis voor financiële bestaanszekerheid. Maar er is zo veel meer. Werk betekent ook: ontwikkeling, ontplooiing, ervaring, vakvaardigheid, een sociaal netwerk, uitdaging, structuur in de dag en week, dynamiek, ontmoetingen, maatschappelijke participatie, zingeving, welzijn, lol, plezier, veerkracht, zekerheid en veel meer.

Balans opmaken
De balans opmakend  heb ik als zelfstandig werkende professional ruim 600 mensen mogen ondersteunen bij loopbaanvragen, de jongste was 17, de oudste een eindje in de 70! Mensen van alle nivo’s, dwars door allerlei beroepsgroepen heen; iedereen was me even lief. Het is fijn en bijzonder om het vertrouwen te geven en krijgen om een -soms lange- tijdje met elke cliënt op te mogen lopen. Enkele keren ontstond er een breuk en scheidden de wegen zich. Ook zijn er cliënten die ik in mijn 44-jarige loopbaan vaker ontmoette. Om even weer samen stil te staan.
En natuurlijk is het hebben van voldoende werk en inkomen als zelfstandige niet altijd vanzelfsprekend. Maar ja, intussen wist ik gezien de start van mijn loopbaan hier al mee om te gaan. En ja, ook ik heb meerdere keren één opdrachtgever langs officiële incasso moeten aansporen om mijn facturen te betalen in plaats van mij ongevraagd als leenbank te laten fungeren. En natuurlijk is het financiële plaatje jaarlijks wisselend als je voor jezelf werkt. Het hoort allemaal bij het bestaan van een zelfstandige. Het was het allemaal waard, het was allemaal van betekenis, het heeft me het nodige gekost en veel (meer nog) gebracht. Ik kijk met voldoening, dankbaarheid en een beetje trots terug op mijn loopbaan.

Vervolg loopbaan
Afgelopen jaar heb ik mijn werk in stappen afgebouwd en afscheid genomen van cliënten, opdrachtgevers én mijn vak. Ik merkte hierbij hoe fijn het is om tijd en ruimte te hebben voor andere dingen, partner, familie, hobby’s, nieuwe ontwikkelingen en nieuwe activiteiten en ook om alles wat relaxter te kunnen doen. ’s Morgens bijvoorbeeld de krant eens helemaal uit te lezen.  Ik ben geen stilzitter, heb een brede belangstelling en beschik ook over meer capaciteiten. En dat alles ga ik komende jaren benutten.

Op kleine schaal blijf ik aan het werk. Ik ben (toevallig ook nog eens) een kleermaker, een vak waarvoor ik lang geleden opleidingen volgde en dat ik altijd hobbymatig ben blijven uitoefenen. Dat werk blijf ik komende tijd op kleine en beperkte schaal doen omdat ik dat zo graag doe. Het is een vak waarbij ik me meer bezig hou met de ‘buitenkant’ van mensen en waarbij de opdrachten kortstondig en overzichtelijk zijn. Heerlijk, dat past bij de levensfase en de invulling van mijn huidige leven. Nieuwsgierig? Neem dan een kijkje op www.KledingMaatje.nu.

Ik sluit af met mijn motto: “Word / blijf baas over je eigen loopbaan en werkplezier”

Ik wens je het allerbeste. Gegroet!

Imelda Hanselman

19 december 2023